අද 2022 සැප්තැම්බර් 24 හෙනහුරාදා

 ලියන්ට හුරු වුනාම කාලයක් යත්දී ඒ්ක මහ වදයක් වෙනවා. අම්මපා. නොලියා ඉන්නකොට ඔළුවේ ඇම්ම තද වෙනවා. දැන් දැන් දිග ලියවිලි ලියන්න කම්මැලියි. ‌ඇක්සයිස් පොත්, හාෆ් ෂීට්, පුලුස්කැප්, තීන්ත පැන්, බෝල්පොයින්ට් පෑන් දැන් අමතක වෙන තැනටම ඇවිත්. යතුරු පුවරුවට අත් දෙකම හුරු වෙලා. ඉස්සර දකුණතින් ලිව්වට දැන් දෑතින්ම කොටාන යන්න අවස්තාව ඇවිත් .

ඔ්කෙන් වුනේ ලියන වේගය වැඩි වීමයි. ඒකෙන් වුනේ අකුරු වල බර අඩූ වීමයි. කොහොමින් මුලින් මුලින් මුහුණු පොතට ලිව්වා. ඒකේ මුලින් හිටියේ තිහ හතළිහක පිරිසක්. උන් ටික තෝරලා බේරලා පෙරලා ගත්තු ඒවුන්. පහු වෙනකොට පිරිස ඉහල ගියා. උන් නානාප්‍රකාර අදහස් තියෙන ඒවුන්. ලියන ඒව්වා සමහරෙකුට හොදයි වෙනකොට සමහරෙකුට මල පනිනවා. විශේෂයෙන්ම දේශපාලනය ගෑවිලා ගියත් උන්ට චූන් වෙනවා. රටේ තත්වෙත් වෙනස් වුනා. හැම අටමගලම දේශපාලනයට යා වුනා. මොකක් ලිව්වත් කීවත් ඒක ‌රටේ මෝඩ දේශපාලනේට යාකරගෙන තප්පුලන උන්ගෙන් ගිනුම පිරුනා. ඔ්කෙන් වුනේ මුහුණු පොතේ ලියන ඒක ඒපා වෙච්චි ඒකයි. 

මේකේ ලියන්න ගත්තේ ඒතැන නැති නිදහසක් මෙතැන ඇතැයි යන හැගිම හංදයි. 

අපි පරණ මිනිස්සු. පාසල් සංදියේ පරිගනකයක් ඇහින් නොදැක්ක පරම්පරාවේ මිනිස්සු. ඒ අතින් මේ තරමට හරි යාවත්කාලින වෙච්චි ඒක මොනතරම්ද කියලා විඩේකට හිතෙනවා. 

කියන්න තියෙන්නේ මෙච්චරයි. මේකෙවත් මට නිදහසේ ලියන්ට ඉඩ දියල්ලා. 

හැබැයි ඒකෙන් අදහස් වෙන්නේ නැ මෙතන කියන හැම ඉලව්වම ඉස්මුදුනින් පිලිගන්ට ඔනෑය කියලා. ඒහෙම නෑ. හැමෙකාම ඒකම විදිහට හිතන්නේ පතන්නේ නෑ. ඒක සොබාවිකයි. හැමතැනම විවේචනය තියෙනවා. හැබැයි ඒක සාධාරන මට්ටමේ ඒකක් වෙන්ඩ ඔ්න කියන ඒකයි මයේ අදහස. 

 

මහ රාජිනිය

එක අතකට කල්පනා කරනකොට අපේ රටේ දේශපාලනය මොනතරම් තුප්පහිද කියලා හිතෙනවා. මම ඒහෙම කියන්නේ මොනයම්ම හෝ පලිගැනිමේ චේතනාවකින් හරි පුද්ගලික ඒදිරිවාදිකමක් නිසා හරි නෙවෙයි. මට දැනෙන දේ. 

දැන් බලන්නකෝ පහුගිය දා අපේ ජනාධිපති උතුමා ඒරොප්පේලේන් ඒකේ නැගලා ගියා ඒංගලන්ත මහ රාජිනියගේ අවසන් කටයුත්තට සහභාගි වෙන්න. කාරියක් නැ. ඒව්වා අපේ සිරිත් විරිත් තමයි. නමුත් හත්තිලව්වේ රටේ මිනිස්සු කන්න නැතුව හාමතේ ඉන්න වෙලේක ඔහොම කරන ඒක හරිද?

හැබැයි ඉතින් කෙනෙක්ට කියන්න හිතන්න ඇහැකි මෙහෙම. ඒවත් ඒක්තරා විදිහක දේශපාලන උප්පරවැට්ටි තමයි ඔ්යි. දැන් හෙට අනිද්දට ජිනිවා මානව හිමිකම් මෙව්වා ඒකෙන් අපිව හිර වෙනවා. අපිට ආධාර ටිකක් ණය මුදලක් හොයාගන්න ඔ්න වෙලාවක් මේක. ඒහෙව් කොට බලවතා හීං නූලෙන් ‌මෙල්ල කරගන්ට මේව්වා වැදගත් තමයි... කියලා.

ඒ කතාවලත් ඇත්තක් නැතුවා නොවෙයි. 

අපේ ජනාදිපති උතුමාට ඒරෙහි නඩයට ඔය පැත්ත පෙනෙන් නෑ. ඒ වගේම උන්නැහේ පස්සෙන් වැටුනු කපුටු රංචුවට රට්ටුන්ගේ කුසගින්න පෙනෙන්නෙත් නැ. 

අපේ රටේ දේසපාලනේ අන්න ඒහෙම ඒකක්නොවෑ.

අපට හරියන්න තව කල්පයක්වත් යයි.

ඒහෙම හිතෙන්නේ වේදනාවට මිසක්කා ආසාවට නොවෙයි ආයිබොවන්.